14 Kasım 2015 Cumartesi

"Bölünürsek yokuz, bölüşürsek tokuz."




Akşam olmuş her şeyden uzak sahilde yürüyoruz, sonra oturduk deniz kıyısında ki taşlara..
Benim tabi karadeniz de 5-10 gemim batmış..
Sıkıntıların biri bin para, oflaya puflaya debelenip duruyorum kendi çapımda..
Yine bir şeyleri fena halde dert etmiştim..
Konunun taze olması hasebiyle olayı bütünüyle görüp kavramakta zorlandığımdan , işime geldiği gibi yapıyordum..Hiç bir şey düşünmek istemiyordum oflayıp puflamak istiyordum sadece ..

Uzun uzun denize bakarken , bir şey diyeceğim ama saçma gelebilir dedi..
Saçmalamak iyidir bazen dedim..
Hem ne güzel saçmalarsın sen..
Saçmalayacağına inanmayarak
Çünkü bilirim
Onun saçmalamasın da bile muhakkak alınacak bir mesaj vardır..


Anlattı , anlattı , anlattı
Sonra
İnsan dedi, insan !
Aynı bu deniz gibi, bulunduğu yerin şeklini alıyor, rengi yok , tarafı yok, su gibi işte berrak ..
Nehirler yeşilden alıyor..
Denizler gökyüzünden..
O anlatmaya devam etti ,tabiri caizse ben bu saçmalamadan almam gereken mesajı aldım tabi..
O anlatırken tebessümle onu izledim ve dinledim..
Yüzümde ki kaygı tebessüme dönüştü..
Ne güzel bi adam diye düşündüm..
İçimden dedim şimdi senin yanındaydım ve rengimi senden alıyorum..
Seninleyim ve sana tabiiyim..

Neyin , kimin yanında olduğumuz önemlidir..
Ben o anın tadını sonuna kadar çıkardım..
Üzüntümden dert ettiğim şeylerden eser kalmadı..
Güven veren bir omuz sıcak bir el..

Hep derim;
Sen
İyileştirensin, ayağa kaldıransın..
Canımsın
Anımsın
Cansın
İyi ki varsın...

Hiç yorum yok :