4 Ekim 2010 Pazartesi

Faili belli bir intiharsın şimdi



Bir keresinde ona, "sensiz yaşayamam ben," dedim. 
"ama olmaz ki!" diye cevap verdi endişeyle. 
"hayatta biraz daha katı yürekli olmamız lazım. yoksa ben seyahate çıksam, halin ne olacak? Ben senin, aksine çok mantıklı, çok mutlu olmanı isterim." 


"birkaç günlüğüne gidecek olsan, mantıklı olmayı becerebilirim, 
ama saatleri sayarım." 


"peki ama birkaç aylığına gitsem.. ya da birkaç yıllığına... hattâ..." 


İkimiz de susuyorduk. Birbirimize bakmaya cesaret edemiyorduk. Yine de ben, kendi sıkıntımdan çok onun sıkıntısı yüzünden ıstırap çekiyordum. bu yüzden pencereye yaklaştım ve gözlerimi kaçırarak açık seçik konuştum: 


"beni bilirsin ben alışkanlıkların insanıyımdır. En sevdiğim insanlardan ayrıldıktan hemen sonraki ilk günlerde, mutsuz olurum. ama onları hep aynı şekilde sevmeye devam ettiğim halde, alışırım, hayatım sakinleşir, yatışır; onlardan aylarca, yıllarca ayrı kalmaya dayanabilirim..."

Seyyan Hanım



Belkide kırgınım sana. Öyle bir gittin, karanlık daha bir kör buralarda. Faili belli bir intiharsın şimdi. Avazım çıktığı kadar bağırsam ne değişir. İç kanamalı susmalar düştü payıma..

''İnsan bu,azat etmek de gerek
korkmayın,unutuluyor!

Hiç yorum yok :